تاریخچه تخته وایت برد

تاریخ انتشار: 98-07-16 16:07:53 سه شنبه
نمایش: 75
(1 رای)

تخته وایت برد یک تخته با سطح صاف، براق و سفید است که برای نوشتن و پاک کردن مطالب متغیر و ناپایدار مختلف در بسیاری از دفاتر، اتاق های جلسه، کلاس های مدرسه و سایر محیط های کاری و آموزشی قابل استفاده است. تخته وایت برد و ماژیک وایت برد در دو دهه ی اخیر جایگزین مناسبی برای تخته سیاه های قدیمی و گچ های رنگی که در بسته های ۵۰ تایی به فروش می رسید، شده است. قبل از گسترش تخته وایت برد به صورت گستره، در تمامی مدارس، دانشگاه ها و موسسات آموزشی مدرسین برای نوشتن مطالب در کلاس از تخته سیاه و گچ استفاده می کردند. اما تخته سیاه و گچ به مرور جای خود را به تخته وایت برد و ماژیک دادند و امروزه در اکثر مکان های آموزشی یکی از مدل‌های تخته وایت برد موجود می‌باشد و دیگر مدارس معدودی از تخته سیاه استفاده میکنند. تخته سیاه برای اطلاع رسانی به صورت تزیینی کاربرد محدود دارد.

با وجود محبوبیت و استفاده فراگیر تخته سیاه، تخته وایت برد توانست خیلی سریع به اختراعی موفق و ابزاری کاربردی تبدیل شود. علت سرعت بالای انتشار و اشتهار تخته وایت برد سهولت استفاده آن در تمامی محل هایی بود که به نوعی با آموزش و تبادل اطلاعات و داده سروکار داشتند. مطالب بر روی تخته سیاه در مقایسه با تخته وایت برد به سختی پاک می شود. پس از مدتی استفاده رنگ مشکی تخته سیاه رو به سفیدی می رود و مرتبا باید با تخته پاک کن های مرطوب تمیز شود. علاوه برخود تخته سیاه گچ نیز مشکلاتی دارد برای مثال بعد از نوشتن با گچ رنگ سفید آن بر روی دست و لباس ها می ماند.حتی در گذشته بعضی از معلم ها بعد از سالها استفاده از گچ به بیماری های ریوی مبتلا می شدند. پس در نتیجه تمامی این دلایل باعث رشد، موفقیت و فراگیر شدن تخته وایت برد در سراسر دنیا شد.

مخترعین تخته وایت برد

به طور کلی اختراع تخته وایت برد را به دو نفر نسبت داده می شود اما در صورت قبول هرکدام، شرکت  Dri-Mark  با معرفی اولین تخته وایت برد برای استفاده در سیستم های آموزشی مورد اعتماد قرار گرفت و آن شرکت را اولین تولید کننده تخته وایت برد می دانند.

مارتین هیت:

اولین شخص عکاسی به نام آمریکایی به نام مارتین هیت است که در شهر لوا در ایالت یوتا زندگی می کرد. او هنگامی که با مشتریان خود تلفنی صحبت می کرد با استفاده از یک ماژیک بر روی نگاتیوهای دوربین عکاسی یادداشت برداری می نمود. هیت بعد از مدتی متوجه شد که می تواند با دستمال خیس و مرطوب نوشته های روی نگاتیو ها را به راحتی پاک کند به طوری که هیچ اثری از ماژیک بر روی آنها باقی نماند. بعد از گذشت مدتی در سال ۱۹۵۰، مارتین هیت با گذاشتن تخته ی کوچکی از این نگاتیوها کنار تلفن خود برای یادداشت برداری، ایده ی خود را گسترش داد. هیت تخته ویت بردی از جنس لمینت که همان مواد اولیه نگاتیو بود اختراع نمود و تصمیم داشت که از اختراع خود در نمایشگاهی در شیکاگو پرده برداری کند و آن را در حجم بالا به فروش برساند. اما متاسفانه شب قبل از افتتاحیه، ویترینی که تخته ی هیت در آن نصب شده بود آتش گرفت. مارتین هیت که بعد از این اتفاق بسیار ناامید شده بود، حق انحصاری تخته ی خود را به شرکتی گمنام به نام Dri-Mark  فروخت. بعدها همین شرکت تخته وایت برد را وارد دنیای آموزشی کرد و تخته وایت برد ها را درمدارس عمومی آمریکا به فروش رساند.

آلبرت استالیون

فرد دیگری که به عنوان مخترع تخته وایت برد شناخته شده است، آلبرت استالیون نام داشت. او در دهه ١٩۶٠ در یک شرکت تولید آهن در آمریکا کار می کرد. یکی از محصولات آن شرکت، فولاد ضد زنگ بود که عمدتا برای روکش های معماری استفاده می شد. در یکی از جلسات، آقای استالیون پیشنهاد کرد که میتوان از ورقه های فولاد ضد زنگ در ساخت تخته ای جهت نوشتن استفاده کرد. از نظر او این تخته جایگزین بسیار مناسبی برای تخته سیاه است و تخته وایت برد می تواند زمینه شروع تجارت موفقی باشد. اما هیچ یک از همکاران آقای استالیون به ایده ی او توجه نکردند، به همین دلیل او راه خود را از آنها جدا کرد و تجارت تخته وایت برد خود را با نام MagiBoards تاسیس کرد. در هر صورت، شرکت Dry-Mark با معرفی اولین تخته وایت برد برای استفاده در سیستم های آموزشی مورد اعتماد قرار گرفت.

تکامل تخته وایت برد های اولیه

با وجود مزیت های فراوان تخته وایت برد های اولیه در مقابل تخته های گچی متداول در آن زمان، مشکلاتی نیز با خود به همراه داشتند. برای مثال سطح روی این تخته ها به سختی تمیز می شد و حتی بعد از تمیز کردن سایه مطالب نوشته شده روی آن باقی می ماند. همچنین تخته وایت برد های اولیه به دلیل اینکه از استیل لعاب دار و ضد زنگ ساخته شده بودند بسیار گران قیمت بودند. وجود معایب ذکر شده، عدم تمایل ذاتی مردم به تغییر و در نهایت ناشناس و جدید بودن تخته وایت برد ها باعث شد که فروش تخته وایت برد از همان ابتدا رشد زیادی نداشته باشد و تواند سهم وسیعی از بازار را از آن خود نماید. اما با گذشت سالها، بسیاری از تولیدکنندگان تخته وایت برد راهی برای ایجاد محصولی مقرون به صرفه تر با به کارگیری دسته ای دیگر از مواد اولیه یافتند. پس رفته رفته در ساخت تخته وایت برد تغییراتی صورت گرفت یکی از مهم ترین آن ها تغییر در مواد اولیه سطح تخته بود که با جایگزین کردن ورقه های مغناطیسی یا چینی به جای ورقه های نگاتیوی اولیه، صورت گرفت که تا حدودی مشکل کثیف ماندن تخته وایت برد را برطرف نمود. استفاده از تخته های چند لایه، ورقه های فشار بالا و تخته های فولادی با پوشش پلی استر یا اکریلیک سفید از دیگر تغییرات عمده ی نمونه های ارزان تر تخته وایت برد بود.

با اینکه تخته وایت برد از دهه ی ١٩۶٠ وارد بازار شد اما استفاده ی گسترده ی آن بیشتر از٣٠ سال زمان برد. برای پاک کردن مدل های اولیه ی تخته وایت برد می بایست از دستمال یا پارچه ی خیس استفاده کرد. این مشکل با اختراع ماژیک وایت برد در سال ١٩٧۵ توسط جری وولف حل شد. این ماژیک ها حاوی نوعی جوهر غیرسمی و پاک شونده بودند که روی سطح صاف بدون اینکه جذب آن شوند؛ باقی می ماند. جوهر پودری ماژیک وایت برد به راحتی با تخته پاک کن خشک بدون به جا گذاشتن هیچگونه ردی پاک می شود و لزوما نیازی به دستمال مرطوب ندارد. تخته وایت برد به آرامی به رشد خود ادامه داد و تا نیمه ی دهه ۹۰ به صورت گسترده پذیرفته شد. مقبولیت وایت برد ها به این دلیل بود که جامعه تمایل به سمت زندگی سالم تر داشت و اعتقاد بر این بود تخته سیاه باعث ایجاد حساسیت های مختلف می شود. اگرچه اولین مشکل در استفاده از تخته وایت برد سختی تمیز کردن آن است، که فن آوری و نوآوری های جدید در ساخت تخته وایت برد و ماژیک وایت برد این مسیله را برطرف نموده است.

نظرات کاربران
(0)
هیچ دیدگاهی وجود ندارد
دیدگاه خود را بنویسید
*
*
*